به نظر من او
همچنان شهيد انديشه علوي و الهي است. و قرباني همين عشقش به اهل بيت شد. و
شما رسانهها که رکن چهارم قدرت هستيد و نماينده افکار عمومي برويد از
مسئولين سوال کنيد که چرا اينکار رو نکردند؟چرا پيگيري نکردند؟ و بريد از
مسئولين بپرسيد که پس از دو سال از مرگ يا شهادت اين جوان چه کسي کمترين
پي جويي، احوال پرسي، همدردي، همدلي با خانواده داغدارش کرده؟
چه کسي اصلا به فکر قوت لايموت زن و بچهاش بوده؟
آيا عايلهاش نون دارند که بخورند؟
آيا اصلا کسي به فکر او بوده؟
از مسئولين محترم بپرسيد کدام يک بار رفتهاند و زنگ خانه آشفته و بيسرپرست يتيمهاي عبداللهي را به صدا درآوردهاند؟
آيا اصلا کسي به صدا درآورده؟
آيا اصلا کسي نام عبداللهي را در ضمير خودش يک بار زمزمه کرده و بگويد که يتيمهاي اين هنرمند نان شب دارند که بخورند؟
آيا کسي به فکر اينها بوده؟
تبيان: آيا جامعه موسيقي در اين راستا کاري انجام داده است؟چاووشي:
من خبر دارم که يک انسان جوانمردي به نام آقاي غلام علمشاهي و بعضي اهالي
موسيقي در بخش خصوصي حداقل احساس وظيفهاي کردهاند و يک احوال پرسي از
خانواده او داشتهاند و مساعدتهايي انجام دادهاند. و همچنين مرکز موسيقي
به خواهش بنده کمکي کردهاند. بنده چند بار به آقاي دکتر احمدي (رئيس مرکز
موسيقي) زنگ زدم و البته ايشان منصفانه در تشييع جنازه ناصر شرکت کردند و
کمکي هم کردند. بعد از او هيچ کس و هرگز.
تبيان:
چرا آقاي عبداللهي در تابستان 85 دوباره به بندر عباس مراجعت کردند و در
آنجا سکني گزيدند؟ با اينکه چند سال در تهران ساکن بودند؟چاووشي:
ايشان دقيقا به دليل همان تغييراتي که در احوالاتش پيدا کرده بود، دوست
داشت اين احوالات و افکار و باورهايش را در منطقه خودش ترويج کند. و به
همين دليل هم برگشت. حتي آقاي علم شاهي به من گفت که ناصر گفته که: ديگه
دارم از موسيقي هم بيزار ميشم. چون ميگفت وظيفه من چيز ديگري است.و اين
آخرها از حوزه هنر يک مقدار منزوي شده بود.
تبيان:
در بسياري از برنامههاي تلويزيوني و مصاحبهها ايشان اعلام کرد که علاقه
دارد کاستها و کنسرتهاي معنوي اش را شروع کند و ميگفت که خيلي هم دير
شده است.
چاووشي:
اينکه گفته بود که من از موسيقي بيزار شدم نيز همين مطلب بوده. منظورش اين
بود که موسيقي معمولي و آزاد رو غير از براي حضرات معصومين دوست ندارم.
تبيان: براي آخرين سوال شهيد انديشه علوي را تعريف کنيد.چاووشي:
ما يک تعريفي از شهيد داريم. کسي که با عشق اهل بيت بميرد شهيد محسوب
ميشود. نه من صد نفر شاهدند که ناصر عاشق اهل بيت بود و به خاطر همين
عشقش نيز کشته شد.
ممنون از اينکه وقتتان را در اختيار ما قرار داديد.
به
هر صورت ايشان جواني بود که بر حسب يک اتفاق استعداد هنرياش کشف شد.
گروهي از رسانه ملي در ايام دهه فجر به بندر عباس رفته بودند. آنجا با يک
جواني برخورد ميکنند که ميبينند گرايشي به هنر و موسيقي دارد و
سرودهايي را براي اينها زمزمه ميکند. همين جرقه ارتباط و انگيزه آقاي
عبداللهي با موسيقي مرکز نشينان و دسترسي به رسانه و به انتشارات و موسسات
توليد و نشر موسيقي ميشود . به تهران سفري ميکنند و به هر صورت تقريبا
خيلي زود و به سرعت جامعه به ايشون اقبال کردند. و در ژانري که خودش به آن
تعلق داشت يعني ژانر موسيقي پاپ يا پاپ ايراني با جان مايهاي از آن رنگ و
روح موسيقي جنوب که باز خواست خود ايشان بود، جايگاه و مخاطبيني پيدا کرد
و جز موفقان اين ژانر از موسيقي شد. و ناشرين هم در پي اين بودند که به
ايشان دست پيدا کنند و آثار موفق و پر تيراژ ايشان را منتشر کنند. اين يک
روايتي از آن روندي که ما از يک جوان اهل موسيقي ميشناختيم و آثاري که از
ايشون منتشر شد.
تبيان: شما چطور متوجه اين آثار و احوال شديد؟
من
اين هم به اين قرينه گفتم که من از آقاي دکتر اميدوار رضايي، رئيس کميسيون
بهداشت و درمان مجلس شوراي اسلامي خواهش کردم (چون ايشان فوق تخصص مغز و
اعصاب هستند) که تشريف بياورند که شايد بتوانند اين جوان را از مرگ نجات
بدهند. ايشان تشريف آوردند. معاينه کردند، مدارک و پرونده پزشکي را ديدند
به من گفتند فلاني ايني که گفتند ايشان مسموم شده، ايشان مواد مخدر مصرف
کرده مطلقا در پرونده ايشون وجود نداره. ايشون ضربه خورده. اين صدمه که
مغز ايشون پيدا کرده به دليل اصابت ضربهاي است. اين آثار کبودي که در
صورت وي در عکسها مشخص است به همين دليل است. من هم با توجه به نظر يک
متخصص پزشکي وقتي گقتند ناصر رو زدند از اقوام پيرامون ايشان سوال کردم که
مگه کسي ايشون رو زده؟ گفتند بله و ماجرايش هم مفصل است. گفتم چرا؟ گقتند
به خاطر همين تغييرات فکري و عقيدتي که پيدا کرده بود خيليها از دستش
ناراحت بودند. در اون شرايطي که اين جوان با مرگ دست و پنجه نرم ميکرد،
فرصت سوال و پرسش بيشتري نبود.
